Uw coach gaat het doen met minder [ week 1 ] l The Joy of Less l Gelukkig met Minder

Louis Lane is vandaag jarig. Wat geef je iemand die alles heeft?, of lastiger nog, Wat geef je iemand die niet van rommel houdt?
'Ik heb niks nodig' zegt ze dikwijls. 'Ik vind het allemaal oké, we hebben genoeg'. 

Door scha en schande leerde ik dat iets kleins, iets dat je weg kunt zetten, iets dat aan vervanging toe was, iets dat je opeet of op doet, een belevenis (maar geen grote verrassing!), het goed doen (oeff) 

Een cadeaubon uit een favoriete winkel is verboden want dan 'moet' ze iets gaan kopen en is het niet meer spontaan wanneer ze er zin in heeft.
O, en hints, no way.

Lastig.

Wat gaf ik dit jaar? Origineel blijven is zwaar, maar ..

Ik gaf een boek en een kaartje met een belofte; om haar minimalistische levensstijl beter te leren begrijpen en het zelf met 'minder' of 'eenvoudiger' aan te doen. 

Het is meteen het begin van mijn nieuwe reeks blogs over gaan ontspullen of gelukkiger te gaan zijn met minder zoals Francine Jay het stelt. MissMinimalist.com  

Uw coach wou niet beginnen met tien-of-zo boeken (dat is nog méér stuff in huis en Louis vindt al dat ik er zovéél heb!). Eén boek dus !
En dit boek wordt het. Omdat het niet gaat over agenda 's bijhouden, vragenlijsten invullen, of slimme opbergsystemen aanschaffen !

Ik ga de Streamline-methode volgen. Doe mee, we zijn vertrokken !

Opgeruimde groet van uw coach Clark Kent, 

Heidi De Pauw | Over Hoop | Ik ben minder angstig dan de gemiddelde moeder

Komt het nog goed met mij? 

In Libelle, ja echte mannen 'lezen' af en toe toevallig een Libelle, las coach Clark Kent 'Goed Gesprek' met Heidi de Pauw (de mama directeur aan de top van CHILD FOCUS). Een mooi interview over het veilig houden van je kinderen. Enkele hoogtepunten (en niet waarom uw coach het artikel las!) :

"Negentig procent van de kinderen gaat mee als een vreemde hen benadert met snoepjes. Dus zeg ik tegen mijn dochter: zorg er gewoon voor dat íémand het weet, ik of de juf. Je mag de verantwoordelijkheid niet op de schouders van een kind leggen."

"Een paswoord is als een tandenborstel, die geef je zelfs niet aan je beste vriendin."

"Als je een foto niet op de kast bij je oma zou zetten, zet 'm dan ook niet online."
"Als kinderen terugkomen van voetbal of ballet, vraag je: hoe is het geweest? Maar als ze na twee uur gamen naar beneden komen, hebben ouders geen vragen."

"Er is geen gevaar dat we kinderen angst aanjagen. Als je op een vliegtuig stapt, krijg je ook een veiligheidsdemonstratie en niemand denkt dat hij gaat neerstorten."

Daar las ik het artikel dus niet voor.
Wat mij vooral aantrok was de kop van het artikel, iets dat ik als psychiatrisch hulpverlener met wat dienstjaren ook aanvoel,

Ik ben minder angstig dan de gemiddelde moeder. Ik weet dat meestal alles goed komt.

Uw coach heeft dat gevoel ook.

Een soort van vertrouwen dat je (net als info) kunt meegeven (en herhalen, herhalen, herhalen) aan mensen in moeilijkheden, een soort vertrouwen dat net als bij Heidi de Pauw niet berust op naïviteit maar op ervaring met - eigenlijk - het zien van veel menselijke ellende (daad- en veerkracht). Mensen hebben niet zoals jij vaak gezien dat het goed kan komen, vaak zagen ze het tegendeel.
Het komt niet zomaar goed, het komt niet goed als je niets doet, het komt niet goed als je het stuur loslaat en denkt 'dit komt op één of andere manier wel goed' .. natuurlijk niet.

'Komt het nog goed met me?' (of 'Komt dit ooit nog goed?') is een vraag die ALLE patiënten me ergens in hun proces vragen. Ik zeg dan Ja, de kans is groot, groter dan jij nu vermoedt, en ik heb het mensen in jouw geval zien doen.
Zo lang als coach Clark die hoop op beterschap gemeend kan blijven aanbieden, blijf ik ook gezond, blijf ik dit werk ook doen. 

(Ik limiteer me hier tot mijn vakgebied de GGZ, of het allemaal goed komt in de wereld is niet mijn expertise. Er is veel leed en onrecht dat niet zomaar weg gaat. Maar wat jou betreft, dat kun je goed maken, daar kun je controle over krijgen hoe miserabel het er ook voor staat.)


Heidi de Pauw zegt ook "Als ik niet meer rustig kan slapen, stop ik". 
Ook ik zie verschrikkelijke dingen, hulp- en dienstverleners zien dat allemaal, weet ik als coach. Maar als je daarvan wakker ligt, of in paniek bent om je eigen kinderen/ je naasten/ jezelf .. , is dat niet gezond. 

'Move more, sit less'  om medewerkers hun draagkracht te verhogen, vond ik ook een goede raad. 
Ook al moet ik alles rapporteren en intypen, ik sta regelmatig op en loop over de gangen, klop en ga binnen op kamers, help een handje, en ik fiets naar het werk, wandel regelmatig, ga elke week zwemmen. Maar dat is weer stof voor een nieuwe blog, een andere keer.

Genoeg achter het klavier, ik ga weer eens bewegen. 
Tot volgende keer
coach Clark Kent

Good To Be Back, bloggen voor het eerst sinds lang. De rubberen bal.

Het is vijf maanden geleden dat uw coach nog een blog schreef. Dat heeft zo zijn redenen, een nieuwe baan in een andere psychiatrische instelling o.a. , en alle aanpassingen die daar bij komen kijken. Ook niet te verwaarlozen is de ploeg van de PAAZ die je achter je laat. 

Hard werken in mijn vakgebied is altijd mijn ding geweest (ook prettig), maar een workoholic ben ik al een tijdje niet meer. Werken om te werken maakt mij of mijn leven niet waardevoller. Ik heb ondertussen tot scha en schande geleerd om regelmatig te stoppen en te rusten. Niet gemakkelijk omdat ik altijd drang voel om dingen te 'doen'.

Maatschappelijke betrokkenheid, Mentale gezondheid, Lichamelijke gezondheid, Persoonlijke groei, Ontspanning, Relaties, Zingeving, Financieel, Werk, dat zijn de zeven (levensgebieden) ballen die ik in de lucht dien te houden. Sommige daarvan stuiteren wel weer omhoog als ik ze laat vallen, die zijn van rubber. Enkele zijn brozer en kunnen stuk vallen als dat te vaak gebeurd.

Werk, Persoonlijke groei, Ontspanning zijn voor mij rubberen ballen. Lichamelijke gezondheid en relaties kunnen minder mis-behandeling verdragen.

Druk op één gebied?, even uit balans?, doe het wat kalmer aan op een ander. Het kan. Ik heb het gedaan. 

Bloggen heb ik even met rust gelaten. Een half jaar, en nu ben ik terug. Met een nieuwe baan, mijn nieuwe beroepstitel in de GGZ op zak, plannen, én mijn leven intact. 

I 'm back ! roept Charles Bradley het uit in 'Good To Be Back Home'.

Ik zal het ook nooit zover drijven als een 'coach' die ik gisterenavond op TV zag. Hij spoot regelmatig Botox want - zo zag hij het - rimpels in je voorhoofd maken je oud, en jonge mensen willen geen oude coach.

Uw coach is eerder trots op zijn beginnende rimpels, toont karakter en wijsheid toch. 

Enkele jonge tiener-patiënten noemden mij een chille ouwe (Jezus Christus te paard! hahaha).

Dus doe een dutje tussendoor, denk aan alle ballen, slaap wat langer, lees, ga lunchen met een vriend, wandel genoeg .. We horen weer regelmatig van elkaar.

Groeten van uw coach Clark Kent,

Feedback aan moeilijke mensen l 4G methode, of een trap in het kruis.

We leren anderen hoe ze ons moeten benaderen.

Ik neem aan dat het zo is. Ik bepaal hoe mensen mij mogen behandelen. Niet soms, maar altijd. 
Ik neem aan dat als er dingen moeten veranderen, ik diegene ben die daar voor moet zorgen. 
Als ik iets niet wil, dan zorg ik daar voor. Stopt het niet dan ben ik weg. 

Er is wel een goede en een slechte manier om mensen op te voeden.
Ik heb die moeten leren.

Stap 1 is de aankondiging dat de dingen anders moeten.

Stel dat jij je partner - op één of andere manier - actief of passief - geleerd hebt 
om te gaan bij rood en te stoppen bij groen, en je wilt dat nu anders, dan moet je de verandering(en) wel eerst eerlijk aankondigen. Fair is fair. Plots andere verwachtingen hebben zonder verwittiging is een recept voor mislukking.

Als je niet langer akkoord bent met hoe de dingen gaan in de relatie en jij wenst dit te veranderen, dan moet je de ander daar wel van op de hoogte brengen. 

Geef tijd maar wees duidelijk, of streng. Je kunt geen aankondiging doen en dan gedrag toch toelaten omdat het te moeilijk is, omdat je partner gaat zeuren, manipuleren of chanteren.. Daarmee leer jij iemand dat je dat je het niet meent of dat je wel te misleiden/ overheersen/ beheersen bent.

Zeggen hoe jij het aanvoelt en hoe jij het wilt - m.a.w. feedback geven - leer ik via de 4G methode (klik hier).

Of ik dat zelf gemakkelijk om te doen vind? Niet altijd nee.  
Soms kies ik er voor om iemands grillen eerst goed te leren kennen, maar ik wacht er ook niet te lang mee vooraleer er iets mee te doen. Zoek op voorhand gerust naar de juiste woorden, oefen ook eens, en door het regelmatig te durven doen wordt je er ook handiger in. 
Ze mogen het niet gewoon worden om me mis te behandelen, dan

moeten we te ver terug.

En als dat niet lukt?, vraag jij je af. 
Ten eerste: het is niet omdat er wat weerstand komt dat het mis-lukt is, integendeel. Volhouden.

Hoe lang volhouden? Wel, ik vind het ook perfect aanvaardbaar om te kiezen om met sommige mensen niet verder te gaan, zolang we maar gepoogd hebben om met elkaar om te gaan. 
Ik dreig daar niet mee, ik stel dat duidelijk en dan doe ik het ook. Overspel, oneerlijk zijn, geld verkwisten, fysieke mishandeling, dronkenschap, geen respect, geen vakantie, kleineren, roepen, .. er is heel wat gedrag dat ik niet pik. 

Ik hou dat soort mensen op een afstand, ga er zo weinig mogelijk mee om,
én ja toch heb ik mensen om me heen hoor - fatsoenlijke mensen, fatsoenlijke collega 's, fatsoenlijke .. Vrees dus niet er alleen voor te komen staan. En dan nog .. het is beter om gezond alleen te zijn, dan ziek met iemand. 

Ik heb het niet over zeer gevaarlijke situaties uiteraard. Het zou bijvoorbeeld vreemd zijn dat je een overvaller jouw mening gaat geven. Zorg voor je eigen veiligheid. Stamp meteen zonder waarschuwing in het kruis en ren weg. 

Meer lezen over moeilijke mensen, gebruik de zoekfunctie in deze blog 'moeilijke mensen'.

Met de groeten van coach Clark Kent

Zo ben ik nu eenmaal l Begrijpen van persoonlijkheidsproblemen l de mensen waarvoor je moeder je waarschuwde

Als het ons moeite kost om intieme relaties op te bouwen en te houden, komt dat vaak door ons

onvermogen om zowel bij onszelf als bij anderen karaktertrekken te herkennen die van iemand een slechte kandidaat voor een hechte relatie maken. 

In de psychiatrie heeft men de moeite genomen om persoonlijkheidsstoornissen te categoriseren.
Vaak vind ik dat dit deel van het diagnostisch handboek 'Mensen die je beter kunt vermijden' zou moeten heten. 

De vele etiketten die hier verzameld zijn, narcistisch (macht en bewondering), theatraal (aandacht en nog eens aandacht), antisociaal (egoïstisch en medogenloos), borderline (instabiel en impulsief), afhankelijk (hulpeloos en onderdanig), dwangmatig (controle en perfectie), vermijdend (schaamte en faalangst), excentriek (vreemd, afstandelijk, zonderling), enzovoort.
Dit zijn de mensen waar je moeder je voor waarschuwde. (Als je pech hebt, is je moeder zelf zo). 

Ze komen zelden in de pure vorm voor, maar enige kennis om ze te herkennen zal je een hoop ellende besparen.

Het is een waarschuwing dat je mensen met wie je een relatie wilt aangaan niet zomaar kunt zien zoals jij ze wilt zien - dat werkt niet. Hen diepgaand veranderen - dat werkt ook al niet. 
Weet waar je aan begint, en met wie. Je kunt hierover niet naïef doen. Hun gedrag beïnvloedt jouw geluk en welbevinden.

Iedereen kan ook met andere soorten mensen om, gelukkig maar. Als je er mee om kunt, goed. Als het je stoort, bezin dan.

Kies de mensen met wie je om gaat wijs.

En als je niet kunt kiezen, dan zijn er wel tips om met hen om te gaan. Als je moeilijke mensen ingeeft als zoekterm in deze reeks blogs over zelfcoaching dan vind je er hier nog helpende info over.

Oké, een boekentip.

Blijkbaar is ‘Zo ben ik nu eenmaal’ van Willem van der Does 75.000 keer verkocht, en er wordt naar verwezen in andere serieuze boeken.

Het boek vertelt meer over verschillende persoonlijkheidstypes. Loop je dus een rare kwast tegen het lijf die je niet helemaal kan begrijpen, dan kun je hem met dit boek een beetje analyseren. Ook vertelt hij waar je mee te maken krijgt als psycholoog of psychiater. Ik denk dat dit boek sowieso leuk is voor iedereen die anderen eens op een andere manier wil bekijken. En als je geïnteresseerd bent in het werk als psycholoog lijkt het me al helemaal een aanrader.

Als coach ben ik realistisch - deze persoonlijkheden (omgangspatronen) bestaan, je kunt er maar beter mee leren omgaan.

Het lijkt me ook nuttig om een handboek met deugdzame karaktertrekken te maken, met eigenschappen die we bij onszelf moeten koesteren en die we bij onze vrienden en geliefden moeten opzoeken. Fijne eigenschappen waar we hen en onszelf op moeten leren betrappen. 

Coach jezelf goed. Aangename groet,

coach Clark Kent

Omgaan met moeilijke mensen | Hell is other people, Jean Paul Sartre

Beter omgaan met moeilijke mensen | Bernardo Stamateas
&
Succesvol omgaan met moeilijke mensen in uw werkomgeving | Karen Mannering

Wie wilt deze superkrachten nu niet op zak? ! Ik wel ! Lezen zou ik aanraden. 

Het is een ernstige zaak want je brengt veel tijd door met anderen. 
Onder gewone omstandigheden is omgaan met andere mensen al danig complex, 
.. laat staan onder druk én met mensen die u niet kent, niet mag of die u niet kennen of niet mogen. Stel het u eens voor (zucht).
Hell is other people 


Ontdek hoe u - zonder de medewerking van de andere -
desalniettemin | desondanks | echter | evenwel | niettemin | nochtans | ondanks alles | 
ver kunt komen met deze vervelende mensen. Zonder boosheid, verplichtingen of schuld. 

Lezen helpt begrijpen, en zoals je weet is mijn credo:
Denk voordat je doet. Lees voordat je denkt.

Het eerste boek geeft je dertien types, toxische mensen, die zorgen voor allerlei frustratie en narigheid. 

Schuldaanpraters, afgunstigen, afkrakers, verbale agressievelingen, huichelaars, psychopaten, middelmatigen, roddelaars, autoritairen, neuroten, manipulators, navelstaarders, klagers passeren de revu. 
Elke auteur heeft zo zijn benamingen, maar deze lijst is aardig compleet.

Bij elk type krijg je praktische raad voor omgang met hen. 
Bernando Stamateas vergeet er niet bij te vertellen hoe dit gedrag ook jou kan besmetten. Een opmerkzame lezer herkent zichzelf hier en daar ook. We zijn allemaal wel eens 'vervelend' voor anderen, terecht én onterecht.

Het tweede boek focust meer op het omgaan met moeilijke mensen die we niet zo gemakkelijk uit de weg kunnen gaan, cliënten, collega 's en bazen. 
In het gewone leven kun je ervoor kiezen om wel of niet met lasposten om te gaan, maar die luxepositie bestaat niet op het werk. Je zult met de aanwezigen moeten samenwerken op een doelmatige manier. 
Dat gaat gemakkelijker als je meer over moeilijke mensen en hun gedrag (anders) nadenkt én niet vergeet dat ook uw gedrag een factor is die meespeelt.
Meer dan de tips uit het vorige boek, gaat dit boek over vaardigheden die jij je eigen kunt maken. Het dilemma van aanpakken-of-niet en hoe wordt hier uitgediept. 

Ik heb meer zelfhulpboeken over dit dankbare thema. Deze twee las ik back-to-back omdat ze elkaar mooi aanvullen. Ik las in stukken en brokken - en dat is aan te raden om de boel te laten bezinken - en deed er zo twee weken over. Helder en niet saai.

Ik las ze ook in de overtuiging dat ik mensen - cliënten en collega 's - die niet willen veranderen toch onder ogen zal moeten komen en met hen moet kunnen werken op een doelmatige en empathische manier. Beter met hen omgaan, is altijd een plus voor mijn eigen welzijn. 
Beter met anderen omgaan is toch ook gezond egoïstisch, zie het niet als een knieval voor lastige figuren. 

Alles uit deze boeken combineren, kan. Het vraagt wel veel oefening en ervaring - en als je bent zoals jouw coach dan mislukt dat ook een (on)redelijk aantal keren. Leren kan nooit foutloos.

En als ze je toch een poot uitdraaien? Slikken? 

Daarvoor heb ik wel één goede raad: het toch goed blijven doen ondanks alles.

Blijf mondig (benoem hun tactiek, loop niet weg), blijf sterk (ook als zwijgen aangewezen is), blijf proberen, blijf er in geloven (ook als er u een loer werd gedraaid).
Geef het op, onderga, voel je machteloos, wordt cynisch, reageer je af, wees boos, ga roddelen .. en jij bent zo een toxische typ geworden. 

Soms is het vervelend, pijnlijk ook, altijd is het buitengewoon interessant en leerrijk.

Veel moed, succes en de groeten van
coach Clark Kent

Wanderlust | Alicja Gescinska en Laurence Freeman | Mediteren

Jullie weten dit. Uw coach schrijft er vaker over. Mediteren zonder gedoe of 'zweverigheid' - zoals Paul Wilson 'de goeroe van de rust' het noemt - is wat ik al jaren doe.  Al zeg ik eigenlijk "wat ik pas jaren doe". 

Zonder gedoe was voor mij toen - bij het beginnen - belangrijk. 

Eens ermee begonnen, ben ik er niet mee gestopt. Het heeft zijn momenten, het is niet altijd

moeiteloos, ik heb soms geen 'tijd' of 'zin'. Het is toch wel een mentale discipline. 
Het mediteren is soms vervelend omdat mijn brein graag bezig is (afgeleid zijn) .. of omdat het liever slapen gaat (lui is) als ik metaal moe ben. 
ZaZen - gaan zitten - is dan een opdracht ja. 
Maar het doet altijd goed. 

Het enige dat me spijt is dat ik er niet eerder mee begonnen ben .. het had me waarschijnlijk kopzorgen en narigheid bespaard (zo is het altijd bij het ontdekken van een levensvaardigheid; eerst komt de test en dan de les). 

De uitzending van Wanderlust op canvas met Laurence Freeman, een benedictijner monnik, daar heb ik een week naar uitgekeken. 

Je kunt het volledige programma nog bekijken op canvas online. Er rustig naar kijken is op zich al een bezinning | meditatie vind ik. 

Het is dus geen falen als je het stilzitten niet zo goed kunt verdragen, het is eerder normaal want je geest wilt denken en plannen en opstaan. Het is (eerst) ook vreemd om je even af te sluiten van bijvoorbeeld jouw gezin, of zelfs de mensen met wie je aan het mediteren bent. Als we samen zijn hebben we het gevoel dat we ook iets tegen elkaar moeten zeggen. Hij zegt dat hier ook. 

Alicja Gescinska en Laurence Freeman hebben het wel over meditatie én spiritualiteit (het gedoe?). Ik ben zoals hij zegt een liefhebber in de godsdienst, en blijkbaar is het dan wijs om niet te kiezen en pikken zoals het uitkomt (putting a yaks' head on a sheeps body zoals de Dalai Lama zegt). 

Kijk zeker naar de uitleg waarom de Lotus(bloem) het symbool is van verlichting (20:55)
Ook de vergelijking van de kerk met muziek - goede en slechte - is verfrissend (37:20)
.. niets aan de conversatie is saai. 

Hoe je het leven ook beschouwt, zo blijkt hier, meditatie doet deugd en helpt om beter te denken en je beter te gedragen (of beheersen). Je wordt er dus geen beter mens dan de andere mensen van, je wordt gewoon beter in het omgaan met mensen (ook jezelf) en situaties.

Wanderlust heb ik pas een aflevering of twee geleden ontdekt. Alicja Gescinska pakt het heel goed aan en ze kiest haar gasten goed. Omdat ik dagelijks bezig ben met mensen en hun problemen kijk ik heel weinig naar dit soort programma 's .. tenzij ze zo goed zijn als dit. Uw coach is een fan.

Sta er eens bij stil, zou ik zeggen.

Frisse groet van coach Clark Kent

Brainfood