Waarom ik U niet serieus kan nemen als U klaagt | U verwacht niet serieus genomen te worden.

Vandaag dag 49/ opnieuw een dag 4 aan-een-stuk klaagvrij 

Parkeerplaats vinden in de stad is een probleem. Uw coach ziet heel wat geruzie rond parkeerplaatsen.
Toch mag ik niet klagen want - believe it or not - sta ik steeds in mijn straat, en heel vaak voor eigen deur.

In 't Stad een terreinwagen, een dikke luxewagen of Amerikaanse bak willen, is om die problemen vragen denk ik. Zelf heb ik een SUV, doch de kleinste in zijn soort, precies om die reden.
Kleine verplaatsingen doen we met de fiets want weg rijden is plaats vergaan.

Buurvrouw is een echte furie. Ze heeft het grootste model BMW.
Een keer begon zij op me te roepen omdat ik verkeerd naar haar keek 'Jij bent jaloers omdat wij een dure wagen hebben, etc., etc.'. Op zijn minst is ze daar heel trots op. De wagen staat dikwijls scheef of verkeerd geparkeerd en ze is heel boos om boetes want ze klaagt over hoe men haar zoekt ! 

Ik reed uit mijn ruime plaats in de rij, naast me stond buuv' die juist toe kwam. Wilde gebaren maakte deze furie. Ik kan geen gebarentaal verstaan, duidelijk was wel dat ik niet snel genoeg weg was naar haar zin. Ze zette haar wagen boos voor een garagepoort terwijl ik weg reed.
Toen ik veel later terugkwam stond de BMW daar nog met een papiertje onder het raam. En ik kon op bijna dezelfde plaats parkeren.


Wat ik wil zeggen is dat ik sommige mensen gewoon niet meer ernstig kan nemen als ze boos zijn of klagen.

Wat denken ze te bekomen? Welke succesvolle uitkomsten denken ze te krijgen met dom gedrag of kwade gedachten?
Denken ze nooit eens 'Hoe komt het dat mensen me niet serieus nemen?'
of denken ze 'Hoe komt het dat mensen me niet serieus nemen, ik klaag toch hard genoeg, ik zeg toch hoe het zit?'

Een oude man klampt me aan dat de juffrouw aan de kassa hem niet serieus nam toen hij zijn beklag deed over volle vuilbakjes op de parking. 'Nauw, U heeft het haar toch gezegd, ze zal het doorgeven' zeg ik Hij kijkt me aan met een blik of ik compleet zot geworden ben omdat ik niet misnoegd wordt.

Feit is ; U bent niet de baas in de wereld, en klagen over uw onmacht doet mensen besluiten dat u helemaal onder aan de ladder staat. 
U verwacht zelfs niet meer serieus te worden genomen. Waarom zou u anders zo zagen, zeuren, roddelen en permitteren?

Wat hadden zij gedacht of verwacht?

Misschien voelen zij zich als de terrorist in onderstaand filmpje

Mocht u niets te klagen hebben , en woont u in de stad, koop dan een nog grotere auto.
Klaagvrije groeten van coach Clark Kent

Zef laten sturen VS. burn out. Het evenwichtig strelen en steunen, én met rust laten !

zelf laten sturen VS burn out !, een goede remedie.

“De behandelend psycholoog antwoordde prompt: ‘Álles wat u opnoemt! Als je van je hobby je werk maakt, loop je de kans dat je doordraaft’. Dat was precies wat mij was overkomen!”

Las uw selfcoach Clark Kent in dit artikel in De Telegraaf van november.

http://selfcoachclarkkent.blogspot.be/2012/11/henny-huisman-vocht-tegen-depressie-en.html

Clark Kent heeft er op zitten denken  ..of nee, het kwam eerder plotsklaps in me op dat
- volg mijn redenering of ingeving even - dat ik geen baas nodig heb om me op te hemelen, en toch wil ik dat graag, waarom ?

Het is niet om de voor de hand liggende reden dat alle mensen graag gewaardeerd of gestreeld worden, integendeel dat heb ik juist niet zo graag. 

Ik heb graag af en toe bevestiging - zeker als ik hard aan het werk ben - als signaal van 'wat je doet is o.k. en is absoluut genoeg'. 

Hiermee bedoel ik dat het werkt als een rem, een feedback van 'zo voldoet het, je doet goed genoeg en hou het zó'. 
Omdat ik het zó graag doe, en me echt in iets kan vastbijten, heb ik beter iemand bij me die me niet streelt, maar me laat merken dat het op dit tempo genoeg is.

dus mensen een schouderklopje geven en dank je zeggen, doe ik ook om te voorkomen dat ze opbranden. Ik ga er dus absoluut niet van uit dat mensen lui zijn (theorie X), maar dat ze intrinsiek gemotiveerd zijn (theorie y).

Als ik mijn eigen baas ben, luister ik beter naar het stuur. In een organisatie waar men het steeds over kwaliteit heeft of - erger nog - over wat er niet goed is, heb ik de neiging om het steeds beter te willen doen.
Je mag niet zelf sturen, het moet altijd harder, beter, vlugger, anders..

 

Hoe hoger ik op de ladder sta, hoe beter het me af gaat. Een leraar psychologie zei me ooit dat ik best een leidinggevende functie zou nastreven, omdat ik het écht kan - zei hij - en omdat ik me daar het beste zou voelen.

Ja, doordraven zoals Henny Huisman 's psycholoog het stelt - dus op-branden - is iets waar ik rekening mee moet houden. Dus zoek ik een werkgever die zelf zelfzeker is, en die niet voortdurend gang maakt. Soms moet de boog ontspannen, ik zal dan toch zélf al voldoende buzzy zijn uit pure interesse. 

Ik vond het altijd beschuldigend overkomen als men zei dat zeer ijverige mensen opbranden. Wie brandt hen op? Zij zelf hebben het heus onder controle. Het zijn vaak verkeerde leidinggevenden die hun stress doorgeven en te veel pushen die dit graag als excuus gebruiken.

suporting bosses

Als leidinggevende let ik er vooral op dat mijn harde werkers zich lekker blijven voelen. Zij weten zelf wat doen, en anders weten zij meteen - bij een half woord - al wat te doen, ze hoeven geen extra druk van mij. 
Het bemoeien houdt daar idd. op, en het steunen en ondersteunen begint daar.

Dat is het verschil tussen leiden en managen,
is het verschil tussen leiden en begeleiden.
(Mensen, processen, een cultuur moeten begeleid en niet geleid worden.)

Toch, Clark heeft een zeer rustig voorkomen - en dat is geen schijn die kalmte, het is zelfvertrouwen - doch dat is absoluut geen garantie dat ie burn-out-proof is. 
Dat bazen het kunnen negeren wanneer je zegt dat jij je opgebrand voelt, en niet kan genezen, dat vind ik roekeloos. Ziekteverlof is de beste optie dan. Ooit deed Clark het niet, en dat heeft hij zich beklaagd. Nooit ziek, maar ook geen beterschap in de situatie.

Henny Huisman saved my week, en gaf me een inzicht waarmee ik kan leven en kan zorgen voor werknemers zonder hen het stuur af te pakken! 

groetjes van Clark Kent
met een sjaal tegen winterdepressie

denk, Als het lastig gaat is er nog altijd sporadische Humor,
ook blijven lachen om jezelf - desnoods lok je het zelf uit

Nieuw leiderschap - wordt manager

Soms is recycleren van mijn eigen oude teksten ook leuk, zeker als ze nog actueel blijken te zijn. 2006, coach Clark Kent was toen nog in de maak, ik had nog geen eigen pc noch internet - maar wel al boeken en ideeën !
In 2006 was uw coach een nieuwlichter, beeldenstormer genoemd om zelfsturing te promoten. We wonnen er wel een verbeterproject mee.

In 2012 is het leuk te horen dat men ook in de zorg managers zoekt i.p.v. hoofd-verplegers.

Clark Kent fietste naar de kopieshop in de stad om er zijn oude teksten te digitaliseren. Ik deel ze in enkele logs met u. Voila !, Zoetwaterpiraat ! Vandaal ! Mossel ! Duizend bommen en granaten !
Op klikken om gemakkelijk te lezen ectoplasma 's !

 groeten van coach Clark Kent

Baas Roddelt, roddel Jij mee ? Waarom ..niet ?

Coach Clark Kent test: A complaintfree world van Will Bowen/ blog 50/ dag 97 met het paarse bandje om de pols.  

Dag 2 aan-een-stuk-klaagvrij, ondanks tumult op 't werk.

Ik hoor Will Bowen elke dag in mijn auto zeggen dat indien je stopt met negatieve gedachten en negatieve oordelen over iemand te denken , je relatie met hem/ haar verbetert OOK AL STOPT DIE ANDER DAAR NIET MEE.

Als jij daarmee stopt , en de ander laat het dan wat los O.K. . Maar als de ander niet stopt met jouw te beschadigen (want dat zit er meestal bij) hoe kan dat goed komen ?

Ik heb het er redelijk moeilijk mee dat te geloven dat je relatie met zo iemand dan beter wordt, 
maar ben het wel eens met hem dat het goed doet om niet te malen, niet voortdurend te denken aan hoe slecht iemand bezig is. 

(in dit voorbeeld is het anno 1999 - en daar leerde ik van een supportieve en positieve baas te zijn, een coach !)

Ik heb het daarmee niet over medewerkers maar wel over mijn baas die beter zou moeten weten dan te roepen, kritisch te spreken en te beschuldigen zowat élke dag - is het niet tegen mij dan wel tegen een ander (én dat raakt mij ook !). 
Als mijn baas tegen mij zegt dat ze iemand vrij geeft omdat hij een examen gaat doen en ze hoopt dat die dan de biezen pakt zodat ze van hem af is, dan raakt mij dat 
want
1 het is hatelijk en niet fair (je geeft vriendelijk vrij, maar hoopt iets slechts)
2 het is roddelen (ook al is het onder oversten, ik zeg daar al niks meer op - en zij spuit het maar, of ik nu antwoord of niet -  anders moet ik het paarse bandje wisselen)
3 het doet mij sterk vermoeden dat mijn baas ook over mij praat achter mijn rug en mogelijk denkt 'Als ik nog wat klachten krijg over die Clark dan ben ik ook van hem af'.

Oh , ik heb haar daar al enkele keren mee geconfronteerd, ik durf dat binnenskamers, maar dan krijg ik dat later bij de directie op mijn brood. Toch doe ik het.
'..die beter zou moeten weten', is misschien ook een hard oordeel, maar ik heb geen zin meer om excuses voor haar gedrag te bedenken onder het mom van begrip op te brengen. 
Soit, dit zijn geen helpende gedachten en dus zeg ik ze niet luid op, of probeer dat toch niet te doen (op mijn tong bijten). 

(anno 2012)
In deze blog maak ik een uitzondering om u een concreet voorbeeld te geven, geen vaag of verzonnen voorbeeld. Dit is géén Klaag-blog. 
Het is trouwens toch anoniem.

Ik hoor dat ik goed bezig ben als bijvoorbeeld zoals gisteren een medewerker zegt dat ik haar rustig terecht wijs, en ze anderen opnoemt die durven roepen. Of als een medewerker direct zegt 'Clark, dat is mijn fout hoor' omdat ze weet dat ik ben voor een open-foutencultuur en ze daar geen boosheid voor terugkrijgt (zelfs een dankje).

Mijn collega 's zitten aan dag 1 en aan dag 3 aan-een-stuk van hun klaagvrij-beproeving melden ze me. Leuk om het samen te doen. 

Of medewerkers het merken dat we minder klagen, weet ik niet. Ze weten het wel van het bandje. We zien nog wel ..het is nog te nieuw.

Zo, ik ga mijn kids oproepen, bokes smeren, helpen starten, naar school fietsen, naar de bakker
..en zwemmen (uitlaatklep en afslankmiddel) voordat ik ga werken.

Ik wens je een fijne klaagvrije dag !

Clark Kent

Ontslag volgens John Lennon

Coach Clark Kent test: A complaintfree world van Will Bowen/ blog 44/ dag 83 met het paarse bandje om de pols.   
15 dagen aan-één-stuk klaagvrij. Gisteren de kilte, de ijstijd thuis, goed doorstaan met de techniek die ik voorstelde m.n. niks doen. Iets weggeschonken, en bij leuke vrienden langs geweest, dat helpt eveneens.
Wat ik jullie voorhoud doe ik dus eerlijkheidshalve zelf ook in de praktijk. 

Vandaag had ook een beproeving kunnen zijn.























Uw coach is nog in verlof doch gisteren hoorde ik het nieuws van 21 plotse ontslagen op werk. 


Ontslagen om administratief technische redenen, 21 mensen stelden zich niet in orde met hun studie-documenten (wettelijk is er iets ingrijpend veranderd) en zij kregen aangetekend hun ontslag.

Als vakbonds afgevaardigden hoorden we dit nadat de brieven waren vertrokken.

Er was reden tot klagen over :
- de hel waar 21 mensen door moeten
- de onrust op de werkvloer
- koelheid
- de leiding die zich eerder zwak toonde
- het feit dat met 21 mensen minder werken grote druk ging geven
- en-zo-voorts-en-zo-voort

de directie kon klagen over :
- mensen die reeds jaren weten dat ze zich in regel moeten stellen
- mensen die zelfs als ze bij de hand genomen worden, zich niet inschrijven
- €800.000 verlies aan subsidies
- het verlies van goede mensen die zij opgeleid hebben
- het tekort aan correct geschoolden
- en-zo-voorts-en-zo-voort

Wat is realiteit, en wat niet ? Waar ligt de waarheid ?

Maar dan dacht ik aan de woorden van John Lennon die zei :
Realiteit laat veel aan de verbeelding over.

John wilde zeggen dat realiteit is wat alle mensen anders zien. Iedereen vult zijn realiteit in. Er is niet zoiets als één waarheid, niet één realiteit.
In dit geval is er elke realiteit van elke partij. 

Steven Covey zei ook : 
versta eerst de ander en dan pas staat de ander ook open voor jouw verhaal.

Met die twee mantra 's in het hoofd ging ik als afgevaardigde heel strijdbaar, maar niet negatief, naar de spoedvergadering naar de directie. 

Tot mijn verwondering waren beide partijen redelijk snel bereid om elkaar te horen.
Het kletterde maar kort. 
We kunnen wel stellen dat zo snel als de fout gemaakt was, deze ook weer ingetrokken werd. Omdat naar elkaars info geluisterd werd vonden beide partijen de ontslagen niet nodig.

Er werd zelfs begrip getoond voor de redenen tot klagen ! die ik zojuist opsomde.
Er zal gewerkt worden aan het herstellen van vertrouwen, en een menselijkere reflex bij de personeelsadministratie. 

Ja, het vertrouwen kreeg een hele ferme deuk, maar we moeten weer verder en de nieuw verkozen ploeg afgevaardigden heeft getoond dat er rekening met hun/ en medewerkers/ gehouden moet worden ..en dat is begrepen.
Ik ga helpen met het vertrouwen herstellen, en met directe leidingevende heb ik ook een eitje te pellen.

Hadden we iets bekomen als we ons hadden be'klaag'd ?, als we hadden 'gejankt' ? ..

Een goeie verwezenlijking in team.

persoonlijk dan :
Voor mij was dit een opsteker als baas, ik ging er heen om voor mijn mensen iets te doen. Aan de directie zou ik zeggen waar het op staat, en dat heb ik weer met mijn mond gedaan (daar kent men mij overal voor).
Mocht ik ooit hogerop geraken dan ligt mijn loyaliteit aan beide kanten en ik zal daar geen problemen mee hebben, weet ik nu.

Het bandje bleef de ganse dag aan dezelfde pols, ook bij het winkelen, fiets ophalen, studieboeken halen en betalen, bankzaken doen, eten maken, afwassen, ..
Vanavond en vannacht moet mijn vrouw werken en lig ik alleen in bed brrr

Hopelijk kunnen de medewerkers - die erg geschrokken zijn geweest - na hun telefoontje dat alles teruggedraaid is terug lekker slapen, 
slaapwel allemaal van uw coach
Clark Kent