Slow internet Superman | Mister Glass strikes again

Uw coach kan u niet precies zeggen op de hoeveelste dag van zijn uitdaging hij zit vandaag. Mijn tieners

hebben het gepresteerd om op enkele van hun vrije uurtjes méér dan 280 GB te downloaden aan games, films ..en laat me hopen no porn | no way.

Clark Kent kan proberen wat ie wilt, internetprovider heeft onze snelheid gehalveerd | punished !

Hetgeen ik nu schrijf zal u mogelijk pas over enkele jaren bereiken. Ik steek het in een fles en werp het in zee.

Vandaag ben ik niet klaagvrij, internet heeft daar niks mee te maken want mijn kids worden groot en dat ze zulke dingen doen, is een grappig verhaal en hoort bij het leerproces. 

Ook die mevrouw waar ik op wees toen ze met haar gsm voor een camionette door liep bracht me niet aan het klagen. Zij trok een schuldbewust gezicht van 'oeps, wat deed ik nu zeg'. 

Uw coach kon het niet verdragen dat Mister Glass wéér incheckte in het ziekenhuis i.p.v. naar die belangrijke afspraak te gaan. Herhaling ! Zijn oude moeder, Martha Kent, is de enige die niet ziet hoe ziek dit is , dat zij er geen leven meer door heeft. Ze haast zich 's avonds van het ziekenhuis naar huis om zijn huisdieren voor de webcam te zetten zodat hij met zijn 'kindjes' kan praten. 

Daar kwam ik nu pas achter nadat een familielid me dit vertelde. Het verhaal wordt steeds gekker, en pijnlijker.

Of ik die zogenaamde vuilniswagen (naar David Pollay) kan ontwijken ? Aartsmoeilijk, maar ik doe mijn best. Aan telefoon met Martha Kent blijf ik redelijk, dees weekend gaan we twee dagen grote kuis houden in het huis dat ze al lang had moeten verlaten. Uw coach doet ook zaken-van-zéér-lange-adem en dingen-met-weinig-tot-géén-kans-op-succes hoor. Louis Lane deed het voorstel tot opruimen dus daaraan heb ik steun. 

Vraag blijft wat er weer gaat tussenkomen zodat het weekend opruimen niet door kan gaan, dat zit er altijd in.

Morgen ga ik het hebben over dat perfectie niet het doel is !

Ik wil nu wél 21-dagen-100%-klaag-vrij zijn 
zoals voorgeschreven in de uitdaging met het paarse bandje van Will Bowen (a complaint free world). In een oefenperiode moét je het zo doen
om die lelijke gewoonte (van klagen, van vuilnis oppikken en vuilnis dumpen) te doorbreken.
Blijven proberen, al lukt het niet meteen ..

Maar ik ga je ook vertellen wat realistisch is om een vuilniswagen-vrij-leven te bekomen ..morgen, als mijn internet een beetje meewerkt nu de internetprovider me op dieet gezet heeft. 

groetjes van uw voorlopig wat tragere coach Clark Kent,

Klaagvrije koopjes, en daarna compleet Wakko !

Vandaag dag 64/ 11 dagen aan-een-stuk klaagvrij (a complaint free world)
Ik moet zeggen wonderwel 11 dagen klaagvrij !

Gisteren kondigde ik aan dat ik koopjes zou gaan doen met dochter Supergirl. Coach Clark Kent vroeg zich af of hij dit klaagvrij zou kunnen na de verhalen waar ze na de eerste koopjesdag mee kwam.

Omstandigheden om klaagvrij te blijven heb je, ook tijdens de koopjes !, gedeeltelijk zelf in de hand.
Onze voorzorgen ? Als eerste in 't Stad zijn want dan is het niet druk en is er nog parkeerplaats. Gemakkelijke kledij dragen zodat je snel kan passen, desnoods tussen de rekken. Je eigen maten goed kennen, weten wat je nog nodig hebt (geen impulsaankopen, geen spijt achteraf), etc. want ik doe hier niet aan vrouwenblog.

En bovenal geen valse verwachtingen hebben over hoe vlot het zal verlopen helpt al héél wat ! 
Draag dat paarse bandje

We bleken een goed koopjes-team te zijn S & S. We hebben zelfs in elke winkel met de kassier ster (want sterren zijn het in deze drukte wel) een beleefd, grappig of complimenteus (geen flauwe) korte praatjes gehad :
U hebt het zeker druk deze dagen, dank je voor je vriendelijke hulp, dat gooien met die badges heb je in de pols, ..

Je zou denken dat ze dat vreemd of onprettig vinden, maar neen hoor, allemaal zeiden ze leuke dingen terug zoals :
Met de solden sporten de mensen meer als normaal, kilometers wandelen, armen omhoog, trappen lopen, door de benen buigen..

Het was wel rot dat we net niet meer binnen mochten in het zwembad, deze kassierster was strikt en zei 'drie minuten te laat, sorry'.
Tja , misschien was de kassa net afgesloten en daarbij ook de kaartenautomaat voor vaste klanten als wij. Niet leuk om nog mensen te zien die nog net wel binnen waren geraakt en een kapstokken namen. Zo is het leven.

Als ik een vuilniswagen zie, neem ik het niet op me. Ik glimlach, en zwaai.
Ik wens ze succes. En ik ga verder.

Clark & co at Wakko

Maar naar mensen die bij je wonen, familie zijn, werken, kun je niet gewoon 'lachen' en 'zwaaien'. Ik vroeg wat je daar aan kunt doen als je ze niet kunt negeren.
Hier komt het :


Negeren is wel een optie & Mensen op hun best zien.

Negeren is wel een optie, soms moet je gewoon breken met mensen die normaal niet kunt ontwijken. Je denkt misschien dat het niet kan, dat jij niet zonder hun kan, of dat zij niet zonder jou kunnen, maar het kan wel. Weggaan is zeker nodig als je psychische of fysische schade ondervindt. 

minder radicaal :

Mensen op hun best zien, is wat je eerst probeert.
We weten dat we ons niet kunnen verbinden met mensen die zich gedragen als een vuilniswagen. De meesten van hen komen snel in ons leven en vertrekken ook weer snel. We moeten er alleen maar aan denken dat iemand anders ergens op de wereld deze mensen ooit zal helpen, of dat ze het licht zullen zien. Daarom wensen we hen het allerbeste en laten hen passeren. 

Wat betreft de mensen waarmee we elke dag leven en werken : we moeten proberen het beste in hen te versterken. We moeten de momenten grijpen - hoe zeldzaam die ook zijn - waarop ze zich niet gedragen als een vuilniswagen, want alleen dan hebben we de unieke kans om effectief en diepgaand met hen te communiceren.

Voordat we mensen proberen te veranderen, moeten we eerst onszelf willen veranderen,
klaagvrij worden,
kijken wat jij zelf nog mist aan vaardigheden om met hen overeen te komen.

groetjes van coach Clark Kent,

Ps.: ik heb niet gezegd dat ik super-eerlijk was op koopjesdag. Oeps. Uw coach moet nog aan Louis Lane vertellen dat hij zich liet gaan in de solden en de aankopen nog in de auto liggen.

..gelukkig leest ze mijn blog niet.

Solden & de Wet van de Vuilniswagen

Vandaag dag 63/ 10 dagen aan-een-stuk klaagvrij (a complaint free world)

Weerom vrijdag vuilkar-dag in dit deel van 't Stad.
Oh ja, 2014 ! God bless

Ook de eerste dag van de koopjes , maar daar waagde ik me niet aan vandaag , veel te druk.
Supergirl - onze tienerdochter - ging, eens dat ze uit bed kon,  met een vriendin shoppen. Ze vond een topje , en morgen wilt ze mij(n Visa-kaart) mee. Héél vroeg dan want wat ze vertelde over omgevallen rekken, honden in de winkel, XXL-kinderkoetsen in kledingwinkels, etc. maken mij niet blij en dan blijf ik mogelijk niet klaagvrij. 
't Zal wel lukken zekers..

Ik las verder tot p.108 in De Wet van de Vuilniswagen van David Pollay, een puik boek.
Deze keer stelt uw coach Clark Kent een vraag.

Je kent de algemene regel van het boek ondertussen al :

Als ik een vuilniswagen zie, neem ik het niet op me. Ik glimlach, en zwaai.
Ik wens ze succes. En ik ga verder.



















Hoewel de meeste vuilniswagens ons leven in en uit rijden, werken en leven sommigen van ons mét hen.
Je zult ontdekken dat 'glimlachen', 'zwaaien' en 'hen het beste wensen' dan niet genoeg is.

Dit geldt vooral voor mensen met wie je elke dag omgaat - je ouders, man of vrouw, partner, kamergenoot, buur, schoonfamilie, baas, klanten en collega 's, om er maar een paar te noemen.

Je voelt je misschien gevangen en weet niet wat je moet doen.


Hoe geraak je daar dan uit zonder te klagen ? 

Als ik het shopping-avontuur overleef blog ik er morgen over.

Groetjes van jouw coach Clark Kent,

Oude herinneringen en nachtmerries beschouwen als vuilniswagens | Hoe doe ik dat ?

Vandaag dag 60/ Opnieuw 7 dagen aan-een-stuk klaagvrij 

Het boek De Wet van de Vuilniswagen van David Pollay blijkt een mooie uitbreiding van mijn zelfhulpbib te zijn. Al zeker een hulp om het experiment met het paarse bandje A Complaint free World van Will Bowen vol te houden, beter te verstaan ook.
Op dit moment staat er een exemplaar bij Polare op de Meir (de Sleghte) voor €9.  

Het is de bedoeling om 21 dagen aan-een-stuk-klaagvrij te zijn. Dat is nogal streng, hoe vaak slaat Clark Kent zijn stemming om ten gevolge van de onzin, onvrede, boosheid, botheid, het geklaag van andere mensen ? Laat je een slechte chauffeur, onbeleefde kelner, norse tiener, jouw dag bederven ?  

Jouw succes is afhankelijk van het feit hoe snel jij je weer kunt concentreren op wat belangrijk is in jouw leven.

De wet van de vuilniswagen is een boek met korte hoofdstukken, verhalen en een actie-gids. Leuk genoeg.

Op 77 pagina 's komt regelmatig terug hoe je iets aan je voorbij kunt laten gaan :
Glimlach, zwaai, en laat de vuilniswagen passeren. 

Op pagina 54 las uw coach gisteren iets dat hem al jaren bezig houdt. Tegen de ochtend droom ik van naar het toilet moeten, of heb ik een kritische nachtmerrie. 'Ongelukkig wakker worden' was de titel, en het stuk vertelt over hoe je onder invloed kunt staan van negatieve herinneringen.

Drie sleutels die mij gaan helpen :

• Allereerst beseffen dat het geheugen geen trouwe klerk is die precies opschrijft wat er gebeurde. En als ik niet mindful ben , vind ik een spoortje bewijs dat de dromen of herinneringen op de een of andere manier nog steeds een belangrijke rol spelen in mijn leven (als waarschuwing, als leidraad, als raadsman!). Het resultaat is dat de oorspronkelijke slechte herinnering of gedachte mijn aandacht vasthoudt en vervolgens de toon zet voor het vervolg van mijn dag. Dan denk ik aan deze afbeelding :
  

• Ten tweede : heb ik altijd geloofd dat mijn brein 's nachts verwerkt. Dat is ook zo. Maar het brein geeft ook elke dag en nacht onnodige waarschuwingssignalen. Soms moet ik zeggen 'fijn dat je me wilt beschermen, dank je, ik zal opletten, maar ga dit toch doen en het verleden zal zich niet herhalen, dit komt goed en ik zal er door groeien..'
• Ten derde moet ik me realiseren dat ik al te negatieve herinneringen niet hoef vast te houden, er niet hoef over na te denken en te analyseren. 

Het is tijd om te glimlachen, te zwaaien, hun het beste te wensen en verder te gaan.

Er komt een tijd dat je bepaalde herinneringen moet beschouwen als een vuilniswagen, en jij alleen kunt deze slechte herinneringen aan jou voorbij laten gaan. Laat ze jouw geluk, jouw zelfvertrouwen of jouw geloof in wat goed en mogelijk is in jouw leven niet verminderen (David Pollay)

In mijn geval dus 's morgens na het dromen (Clark Kent)

..en deze morgen lukte het al redelijk goed!

Uitmesten met oudjaar ! 

Alles is mogelijk in 2014 ! Have a good one !

groetjes van uw coach Clark Kent,

Let is pass | Voorbij laten gaan VS Loslaten

Vandaag dag 59/ Opnieuw 6 dagen aan-een-stuk klaagvrij (a complaint free world, Will Bowen)

Er wordt vaak gezegd dat je dagelijkse frustraties, ongemakken, crisis, dingen moet 'leren los te laten'. 

Vandaag wil ik je uitdagen om het beter te doen dan loslaten.

Iets loslaten betekent eigenlijk dat jij het al in je hebt opgenomen, begrijpt en verwerkt. 

Hoe effectief dat loslaten ook is, feit is dat het eerst een impact op je heeft gehad. Je hebt er al energie in gestoken, en die energie heb je verbruikt. 

Gisteren was ik op familiebezoek en zei mijn schoonzus 'alle stopcontacten zijn bezet'. Ja idd. iedereen steekt overal zijn opladers, games, laptops ed. in .

Dat deed me denken aan een aflevering van Treehouse Masters op Discovery Chanel waar een Texaanse familie een boomhut liet bouwen die vooral een terras, een grote flatscreen en véél stopcontacten voor de kleinkinderen moest hebben. http://treehousemasters.wikia.com/wiki/Twenty-Ton_Texas_Treehouse

Steek een apparaat in, doe het licht aan, start de computer: je gebruikt energie.

Hetzelfde doe je als je dagelijks kleine negatieve dingen oppikt en weer moet loslaten. Je energie raakt op, dat betaal je met je gemoedstoestand, concentratie, succes, je gezondheid, etcetera 

Beter dan loslaten is het om dingen aan je voorbij te laten gaan !

Loslaten is wat ik eerst geleerd heb, 
daarna heb ik geleerd om dingen voorbij laten gaan 
en er geen enkele energie in te steken.

Wat mensen zeggen en doen, heb ik aan me leren voorbij laten gaan. Niet door af te stompen!, niet door onverschillig te worden!, niet door me onrecht niet meer aan te trekken!,
maar door gewoon 
niet meer beschikbaar te zijn voor rotzooi en me te richten op een positievere uitleg.

Ik hoef de frustraties, zorgen en teleurstellingen van anderen niet te absorberen als ik er naar luister. 
Ik hoef er niet van in de ban te zijn, ik ga het niet analyseren, 
er niet over te praten met anderen. 

Ik laat het mijn tijd en gemoed niet overnemen.

Laat de vuilniswagens aan je voorbij gaan en niks op jouw dumpen.

Steekt er iemand de middelvinger naar je op in het verkeer ..laat het gaan, dump het zeker niet over de volgende die het ongeluk heeft jou dan te ontmoeten.
Is een collega grof tegen jou, laat het er bij en ga gewoon door met je dag.
Een hele uitdaging , geloof me 

Uw coach Clark Kent 

Inspiratie in vuilnis | De Wet van de Vuilniswagen

Vandaag dag 56/ Opnieuw 3 dagen aan-een-stuk klaagvrij in een poging 21 aan-een-stuk te halen met het paarse bandje rond mijn pols (a complaintfree world, Will Bowen)

Toeval bestaat. Vandaag is het vrijdag en vuilnisophaaldag in onze buurt. Vandaag vond ik ook nieuwe inspiratie om door te zetten met het niet-klagen-experiment. Uw coach houdt van shoppen, maar niet van last-minute shoppen voor geschenkjes. Louis Lane moest nog iets voor een tante, en ze had een chauffeur nodig, Clark Kent dus.

Ik moet hier even kwijt dat ik groot respect heb voor vuilnismannen van 't Stad, ze houden het hier leefbaar. 
Chauffeurs van de vuilniswagens verdienen een extra pluim. Nooit problemen met hen als je met je fiets langskomt, nooit krassen op je wagen of de spiegels er afgereden, puik werk ! 
Antwerpenaren parkeren niet kosher, maar op een of andere manier geraken de mannen er altijd door. Ik heb de oranje kiepwagens al knappe staaltjes van draai- en keertechnieken zien doen !

Louis Lane gunt me dan wel een twintig minuten in de boekhandel , en daar vond ik uitgerekend op vuilnisdag het inspirerend boek van David Pollay (Amerikaan, studeerde psychologie aan de University of Pennsylvania, columnist, populaire blogger..)
met dit boek kan ook jij aardig leren sturen langsheen mensen die tekeergaan, denk ik

ISBN 978 90 00 301157 Spectrum

Laat vuilniswagens aan jou voorbij gaan, Laat je eigen vuilniswagen aan jou voorbijgaan, Word niet de vuilniswagen van iemand anders, Help de vuilniswagens die je kunt helpen ..

Sprak me meteen aan.

Ook hier is de boodschap :

Hoe je omgaat met de wereld is een keuze. Frustraties, zorgen en teleurstellingen zorgen voor een negatief gevoel en al helemaal als je het ook nog eens opgezadeld krijgt van een ander. Er kan vuilnis op je worden gedumpt, of je kunt van het leven genieten. Het is jou beslissing. 

Een onverwachte vondst op vuilnisophaaldag in de straat van coach Clark Kent.

Weer iets om je te inspireren en helpen sorteren.

groetjes van coach Clark Kent,