Good To Be Back, bloggen voor het eerst sinds lang. De rubberen bal.

Het is vijf maanden geleden dat uw coach nog een blog schreef. Dat heeft zo zijn redenen, een nieuwe baan in een andere psychiatrische instelling o.a. , en alle aanpassingen die daar bij komen kijken. Ook niet te verwaarlozen is de ploeg van de PAAZ die je achter je laat. 

Hard werken in mijn vakgebied is altijd mijn ding geweest (ook prettig), maar een workoholic ben ik al een tijdje niet meer. Werken om te werken maakt mij of mijn leven niet waardevoller. Ik heb ondertussen tot scha en schande geleerd om regelmatig te stoppen en te rusten. Niet gemakkelijk omdat ik altijd drang voel om dingen te 'doen'.

Maatschappelijke betrokkenheid, Mentale gezondheid, Lichamelijke gezondheid, Persoonlijke groei, Ontspanning, Relaties, Zingeving, Financieel, Werk, dat zijn de zeven (levensgebieden) ballen die ik in de lucht dien te houden. Sommige daarvan stuiteren wel weer omhoog als ik ze laat vallen, die zijn van rubber. Enkele zijn brozer en kunnen stuk vallen als dat te vaak gebeurd.

Werk, Persoonlijke groei, Ontspanning zijn voor mij rubberen ballen. Lichamelijke gezondheid en relaties kunnen minder mis-behandeling verdragen.

Druk op één gebied?, even uit balans?, doe het wat kalmer aan op een ander. Het kan. Ik heb het gedaan. 

Bloggen heb ik even met rust gelaten. Een half jaar, en nu ben ik terug. Met een nieuwe baan, mijn nieuwe beroepstitel in de GGZ op zak, plannen, én mijn leven intact. 

I 'm back ! roept Charles Bradley het uit in 'Good To Be Back Home'.

Ik zal het ook nooit zover drijven als een 'coach' die ik gisterenavond op TV zag. Hij spoot regelmatig Botox want - zo zag hij het - rimpels in je voorhoofd maken je oud, en jonge mensen willen geen oude coach.

Uw coach is eerder trots op zijn beginnende rimpels, toont karakter en wijsheid toch. 

Enkele jonge tiener-patiënten noemden mij een chille ouwe (Jezus Christus te paard! hahaha).

Dus doe een dutje tussendoor, denk aan alle ballen, slaap wat langer, lees, ga lunchen met een vriend, wandel genoeg .. We horen weer regelmatig van elkaar.

Groeten van uw coach Clark Kent,

Bloggen - Teach to Learn

Chris Garret:

A blog can be used to brainstorm, discuss topics, and gather your thoughts.

Chris Anderson:

Blogging is a way to make myself smarter.

Peter Rojos:

Blogs can be an excellent self-study tool.

Coach Clark Kent:

Blogging is learning by teaching others.

Blogging keeps me fresh and motivated.

deze week kreeg ik de tip meer te communiceren over plannen en ideeën, terwijl enkelen dat communiceren juist hekelen. Ik mag niet voorzichtiger worden , me niet laten tegenhouden zei HRM , 

en dus verwacht u aan meer info en briefjes die uithangen.

Wekelijks een 'citaat' of de herhaling van een 'regel' of een 'afspraak' is te verwachten. In een leuk jasje , ben ik van plan.

Het opfrissen van 'oude' afspraken op oude tegeltjes leek me een leuk idee. 

Of iedereen dat leuk vind ? 
Ik verwacht van niet, maar dan moeten ze nodig eens zelf een dienst gaan leiden op een creatieve manier én door iedereen leuk gevonden worden.

Het bloggen is voor de meerwaardezoekers , én doe ik zéker voor mezelf !

groetjes van coach Clark Kent

Klaagvrij met coach Clark Kent (blog 4)

Coach Clark Kent test: A complaintfree world van Will Bowen/ blog 4/ dag 3 met het paarse bandje om de pols. 


En nog steeds geen dag klaagvrij !

Vaststellingen van de dag:
- Hoe minder mensen ik tegenkom, hoe minder ik klaag (op mezelf ben ik een best tevreden mens/ geworden).
- Hoe meer andere mensen klachten uiten, hoe moeilijker wordt om niet te zeuren (niet zozeer mee-praten, maar mijn verdraagzaamhiedspeil daalt).
- (gevolg) 's morgens gaat het vlot om klaagvrij te blijven, rond tien uur gaat het nog aardig, dan wordt het op de tong bijten ..en tegen de middag zei ik hardop dat ik de mistevredenheid van de cliënten beu ben (bandje van pols veranderd)
- Ik kanker niet meer sinds mijn eerste experiment met mijn bandje, maar ben toch een milde klager met rond de zeven subtiele klachten per dag.
- In het stadsverkeer kan ik de gsm'rs wel wurgen. Geen vinger omhoog, wel apengezichten trekken in de spiegel (leuk doch klagen want niet ingehouden).

Positief is wel dat ik bij elke wisseling van het bandje nog zie zitten (ik heb het een jaar geleden gehaald, dat moet te doen zijn ..toch)


Tot de volgende update: hou vol met jouw experiment, succes ermee!


Clark Kent

in mijn Austin Healy in 1951 (nog géén gsm's !)