Laurent Monsengwo Pasinya kwam coach Clark Kent opzoeken | Afrikadag Antwerpen

Vandaag dag 64/ 12 dagen aan-een-stuk klaagvrij (a complain free world)

Afrikadag in onze parochie en wij 'moesten' naar de mis. Voor de plechtige communie moet mijn zoon, Kick-ass, naar enkele van die speciale vieringen.

Het zag buiten aan de trappen al zwart van het volk, letterlijk want de ganse Afrikaanse gemeenschap was komen opdagen. Van ver waren ook de agenten me opgevallen. Vreemd allemaal want de Afrikaanse gemeenschap woont in een heel ander deel van 't Stad. Gefilmd worden op de trappen ben ik ook al niet gewend.

Eens binnen was er haast geen stoel vrij en we moesten - werkelijk - rennen voor de laatste twee zitjes. Toch niet normaal in een katholieke kerk. 

De viering begon kleurrijk en met aanstekelijke koorzang. Uw coach voelde zich zo op de Caraïben of in Afrika, sweet memories! Wat waren die mensen enthousiast zeg, 
soms ontstond er echt beroering in de zaal met geroep en zo. 

Geen Zwart-Amerikaanse toestand, écht authentiek Afrikaans. Leuk.

Ik heb het niet zo op wereldmuziek en multiculti-gebeurtenissen, dit was echt eenzijdig Afrikaans, interessant.

Iedereen stond er met smartphone, tablet, camera, fototoestel, zelfs de VRT was er. Het was een gezellige chaos, de mis ging door in 't Frans, Engels en Nederlands ..allemaal met haar op. 
Ik vond het minder leuk om gefilmd te worden door de veiligheidstroepen van Kabilla die rij per rij de aanwezigen filmden. 

Ondertussen had ik begrepen dat de man met de gouden mijter op Laurent Monsengwo was, kardinaal van Congo.
Het is de man die de eerste zwarte paus had kunnen worden in 2013, gelukkig werd het Franciscus zo blijkt nu. 

Op de televisie heeft de man Monsengwo wel iets. In het echt stelde hij wat teleur, vond ik.

De man was moe, weinig charismatisch, had een jetlag, was wat streng van opzicht, of probeerde ingetogen Westers te zijn, zag ik,

hélemaal anders dan de vurige gemeenschap die was komen opdagen. 
Hij sprak wel heel bewogen over de vele oorlogen op het Afrikaanse continent. Hij ziet zijn volk graag, en de mensen zien hem duidelijk graag. Kardinaal Monsengwo zal ook wel een cultuur- of slechtweer- shock hebben gehad in Antwerpen. Ik heb hem niet ontmoet bij de hapjes nadien, hij werd overspoeld met aandacht. 

Had ik de affiche gelezen dan was het misschien minder verrassend geweest, maar Clark Kent houdt van verrassingen.

Kick-ass had het niet zo op de hele viering, te veel lawaai, te saai onverstaanbaar voor hem. Het had soms iets van een politieke meeting. Voordat ik het helemaal op mijn heupen kreeg van Kick-ass, de drukte, en de chaos bij het ten
offer gaan, glipte ik met Kick-ass naar buiten, naar bakkerrij De Reddende Engel die geen brood meer had. 
Voor de gezangen had ik willen blijven, maar de rest duurde lang genoeg.

Toch niet geklaagd, het was interessant, uniek, kleurrijk, anders, 

en bakkers met brood en croissants zijn er in de omgeving genoeg.
Soms is de wereld klein.

Wel spijt dat ik mijn toestel niet bij had voor die mooie mensen en kleurrijke gewaden met Afrikaanse katholieke prints te trekken,
of een selfie te maken met kardinaal Monsengwo !

Uw coach was gelukkig voor een aanslag de kerk uit, al gingen zo de congolese hapjes hem aan de neus voorbij. Maar daar was volk genoeg voor, het geraakte heus wel op.

Klaagvrije groeten van jouw coach Clark Kent,

Klaagvrije koopjes, en daarna compleet Wakko !

Vandaag dag 64/ 11 dagen aan-een-stuk klaagvrij (a complaint free world)
Ik moet zeggen wonderwel 11 dagen klaagvrij !

Gisteren kondigde ik aan dat ik koopjes zou gaan doen met dochter Supergirl. Coach Clark Kent vroeg zich af of hij dit klaagvrij zou kunnen na de verhalen waar ze na de eerste koopjesdag mee kwam.

Omstandigheden om klaagvrij te blijven heb je, ook tijdens de koopjes !, gedeeltelijk zelf in de hand.
Onze voorzorgen ? Als eerste in 't Stad zijn want dan is het niet druk en is er nog parkeerplaats. Gemakkelijke kledij dragen zodat je snel kan passen, desnoods tussen de rekken. Je eigen maten goed kennen, weten wat je nog nodig hebt (geen impulsaankopen, geen spijt achteraf), etc. want ik doe hier niet aan vrouwenblog.

En bovenal geen valse verwachtingen hebben over hoe vlot het zal verlopen helpt al héél wat ! 
Draag dat paarse bandje

We bleken een goed koopjes-team te zijn S & S. We hebben zelfs in elke winkel met de kassier ster (want sterren zijn het in deze drukte wel) een beleefd, grappig of complimenteus (geen flauwe) korte praatjes gehad :
U hebt het zeker druk deze dagen, dank je voor je vriendelijke hulp, dat gooien met die badges heb je in de pols, ..

Je zou denken dat ze dat vreemd of onprettig vinden, maar neen hoor, allemaal zeiden ze leuke dingen terug zoals :
Met de solden sporten de mensen meer als normaal, kilometers wandelen, armen omhoog, trappen lopen, door de benen buigen..

Het was wel rot dat we net niet meer binnen mochten in het zwembad, deze kassierster was strikt en zei 'drie minuten te laat, sorry'.
Tja , misschien was de kassa net afgesloten en daarbij ook de kaartenautomaat voor vaste klanten als wij. Niet leuk om nog mensen te zien die nog net wel binnen waren geraakt en een kapstokken namen. Zo is het leven.

Als ik een vuilniswagen zie, neem ik het niet op me. Ik glimlach, en zwaai.
Ik wens ze succes. En ik ga verder.

Clark & co at Wakko

Maar naar mensen die bij je wonen, familie zijn, werken, kun je niet gewoon 'lachen' en 'zwaaien'. Ik vroeg wat je daar aan kunt doen als je ze niet kunt negeren.
Hier komt het :


Negeren is wel een optie & Mensen op hun best zien.

Negeren is wel een optie, soms moet je gewoon breken met mensen die normaal niet kunt ontwijken. Je denkt misschien dat het niet kan, dat jij niet zonder hun kan, of dat zij niet zonder jou kunnen, maar het kan wel. Weggaan is zeker nodig als je psychische of fysische schade ondervindt. 

minder radicaal :

Mensen op hun best zien, is wat je eerst probeert.
We weten dat we ons niet kunnen verbinden met mensen die zich gedragen als een vuilniswagen. De meesten van hen komen snel in ons leven en vertrekken ook weer snel. We moeten er alleen maar aan denken dat iemand anders ergens op de wereld deze mensen ooit zal helpen, of dat ze het licht zullen zien. Daarom wensen we hen het allerbeste en laten hen passeren. 

Wat betreft de mensen waarmee we elke dag leven en werken : we moeten proberen het beste in hen te versterken. We moeten de momenten grijpen - hoe zeldzaam die ook zijn - waarop ze zich niet gedragen als een vuilniswagen, want alleen dan hebben we de unieke kans om effectief en diepgaand met hen te communiceren.

Voordat we mensen proberen te veranderen, moeten we eerst onszelf willen veranderen,
klaagvrij worden,
kijken wat jij zelf nog mist aan vaardigheden om met hen overeen te komen.

groetjes van coach Clark Kent,

Ps.: ik heb niet gezegd dat ik super-eerlijk was op koopjesdag. Oeps. Uw coach moet nog aan Louis Lane vertellen dat hij zich liet gaan in de solden en de aankopen nog in de auto liggen.

..gelukkig leest ze mijn blog niet.