Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing himself.
- Leo Tolstoy
Uitdagende Nathalie zal content zijn, ik blog voor de vierde keer een positieve dag voor haar.
De langste dag werken bij mijn nacht- en dagteam, van 03:00 tot 15:00, en sffs om 23:00 haal ik mijn dochter op van haar reisje naar Parijs.
Allemaal niet zo erg ..omdat het 'mijn keuze' is geweest.Uw coach wou zijn betrokkenheid duidelijk maken.
Zou mijn directie zoiets van me verlangd hebben, dan was ik er helemaal niet blij mee geweest, no way.
Nu voelt het als moe - nee, eerder zombie-status - maar voldaan.
Ik ben dankbaar voor ;
mijn collega die een geweldige T kreeg van haar team en me dit
kwam laten zien met de uitspraak 'dit zou jij ook dragen hé ; Relax and let the team leader take care of it! ' |
voor mijn Pools sprekende medewerkster die ineens een klik heeft gevonden en dingen vertelt , wat een onverwacht leuk iemand | iemand die spontaan een deeltje van mijn papierwerk deed, zonder het te zeggen | iemand die de post verdeelde in mijn plaats | iemand die me in vertrouwen nam | een toffe ontmoeting met de dochter van een ouder koppel | ..
kleine dingen maken mijn dag, écht waar. Volgens mij is dit voor iedereen die even wilt opletten zo.
Uw coach zou zich moe en slecht kunnen voelen, zoals zijn maag die nachtwerk slecht verteert, maar Clark Kent is content.
Uitdagende Nathalie ook ?
Het was de langste dag, waarop het langste weekend volgt want we zetten de klok een uurtje terug van zaterdag op zondag, wintertime.
Groetjes van uw coach Clark Kent
mijn hoofdverpleegkundige reageerde op deze blog met 'mooi gezegd, topteam hé' , en ik dacht meteen :
Ja in zo een team hou je zo een lange dag wel uit (wat een goed gevoel)
Huilen..
Ik voel me moe van veel 'doen', het 'geleefd worden',
echter heb ik een week 'zijn' in het verschiet, denk ik. Clark heeft geen verlof, dat niet, wel veel minder dingen die 'moeten'.
Het wordt een proactieve in plaats van een reactieve week, neem ik me voor.
deze maandag was een goed begin.
Nathalie 's uitdaging om positieve dagen te bloggen, dag vijf, blog drie.

Huilen dat ik deed van die jankajuinen, foei. Het werd wel verrukkelijke spaghetti di papa, en ik dronk er een gekregen kriek bij. Kosteloze aardigheidjes zijn heel welkom op het einde van de maand, slurp.
Vandaag wisselden mijn pas ontdekte Noorse zus en ik gsm-nummers uit.
'bel mij op mijn nummer en dan heb ik het jouwe' typte ze via chat.
Ik denk dat ze het dubbel wilde checken en dus belde ze me op en voor ze kon afleggen, nam ik op. Het was even niet nadenken en durven.
Zo vreemd voor het eerst elkaars stem te horen 1minuut13seconden.
Maar we hebben het gedaan. (link) Calling Elvis
Sinds we enkele maanden geleden contact met elkaar kregen via de adoptiebemiddeling 'Gewenst Kind' hebben we beiden met een vaart een grote leemte in ons leven kunnen opvullen
alvast voor een groot deel al.
Volgende week komt zus naar België en dan zien we elkaar.
Dat zal een verrassing zijn,
groeten van coach Clark Kent